simonedejong.web-log.nl

Afscheid van Zus

Afscheid van Zus

Lieve vrienden van Simone,
Het moest er een keer van komen en nu is het dan helaas zover: Ik ga afscheid van jullie nemen.
Net kreeg ik een bericht van Simone dat ze ergens onderweg in een VIP room zit, waar ze de uren doorbrengt die ze moet wachten op een volgende vlucht. Ijskast vol bier, massages, teevee, computer, ze is helemaal gelukkig. En dan is ze nog niet eens thuis!
Ze barst van de verhalen en barst volgens mij ook van de zin ze weer met jullie te delen, heerlijk!
Ik dacht pas: Simone maakt reizen naar buiten en ik naar binnen. Daar hoort weer een prachtige foto bij van de weilanden die ik iedere keer zie als ik de honden uitlaat.
De sneeuw is nu echt weg, ik heb even moeten wennen, maar geniet nu weer van het mooie groen d at er onder tevoorschijn komt.
Merken jullie ook dat er zoveel ganzen overvliegen? En weet iemand waarheen? Ik wordt (zeker na die vogeltellingsdag) toch benieuwd waar ze heen vliegen. Komen ze alweer terug van de winterreis? Ik hoor het graag. Als het dan nu maar lukt om die verrekte reactiebalk onder het bericht te krijgen..

Ik vond (spreek maar alvast in de verleden tijd) het schrijven aan jullie een hele leuke ervaring. Het is grappig dat ik nu soms ook momenten heb (die Simone voortdurend heeft) waarin jullie met me mee fietsen, wandelen en kijken. Me dan ter plekke bedenk: dat moet ik 'ze' vertellen of laten zien. Al merkte ik ook dat ik erg kritisch ben en van veel ervaringen meteen al bedenk dat die te eenvoudig of te simpel zijn om te vertellen. Ach ja die hoge lat, wie kent hem niet.
Ik geniet iedere dag weer erg van dezelfde wandeling. Het land ziet er iedere dag anders uit. Nu die prachtige mist!
En straks de verhalen van Simone..

Aankomende donderdag kun je Simone en mij ontmoeten tijdens een communicatiefestival in Leiden, waar zij en ik toiletjuffrouwen zijn de hele dag. We beheren de toiletten, maken ze schoon, onderhouden de bezoekers, maken wat grappen, geven wat adviezen waar nodig en niet nodig en gaan natuurlijk de vakantiefoto's van Simone bekijken.
Specialisten in communicatie, zeg nou zelf.
Dat wordt een feest, in ieder geval voor ons samen! En we verdienen er nog geld mee ook..
Jullie horen vast nog verdere bijzonderheden, mocht je zin hebben om te komen; Leuk! Misschien zien we elkaar dan!
Nu een lieve groet, dank voor de reacties en het ga je goed, heel goed.
En hier is dan mijn ZUS weer!

NAJIB AMHALI

NAJIB AMHALI

Gisteravond ging ik met mijn grote dochter Yara naar een optreden van Najib Amhali in het Circustheater in Scheveningen.Ze is dol op Najib en kent hele sketches uit haar hoofd, die ze na het eten met dialecten en al presenteert tussen onze schuifdeuren.

Ken je Najib Amhali? Hij is een marokkaanse cabaretier, die in Nederland is opgegroeid en bekend is geworden doordat hij het Leids Cabaretfestival heeft gewonnen, ik meen in 1998. Daarna was hij meteen beroemd.
Ik heb nog nooit zoveel gekleurde mensen in een theaterzaal gezien (maar dat kan ook aan mijn doorgaans blanke theaterkeuze liggen natuurlijk).
Wat hebben wij gelachen.
We konden geen zitplaatsen naast elkaar meer krijgen, dus er zaten pakweg zo'n dertig mensen tussen ons in.
Dat heeft de pret niet gedrukt, nu konden we leuk naar elkaar zwaaien en bijkletsen in de pauze, dat heeft ook wat.
Ik moest me er wel even overheen zetten om in m'n eentje naast wildvreemden ongenegeerd keihard te gaan lachen.
Raar is dat toch. Maar dat is prima gelukt.
We zaten op de hoogste achterste rij en keken zo die hele grote zaal in. Ik vond het ineens zo grappig dat iedereen zoveel moeite doet om helemaal naar zo'n theater te komen en waarom? Om te lachen! Toen moest ik ineens aan jullie denken.

Waar me de tranen van over de wangen liepen is het stukje wat hij speelt als mannen 's avonds laat na het stappen nog een broodje gaan eten en zich dan meteen als randdebielen gaan gedragen. Ik heb geprobeerd het filmpje van Youtube hier op te krijgen, maar dat is me zelfs met hulp van mijn echtgenoot die toch echt erg handig is met dit soort dingen, helaas niet gelukt. Kan ik meteen even mopperen over het feit dat de titel boven het weblog steeds wegvalt die ik er keer op keer boven zet!            En de reactiebalk eronder: ook steeds verdwenen!

Je zou bijna gaan denken dat ik jullie reacties niet op prijs stel. Niet denken, is niet zo. Doe ik wel. En alle regels verspringen steeds als ik het bericht laat publiceren!  Vandaag verandert  de regelafstand steeds. Magisch.                            Simone is echt beter in deze dingen, dat wordt nu wel merkbaar...nog een week...komt ze weer terug....het gaat haar goed....het is daar warm...en regenachtig.....snorkelen...muggebulten....brommertje....kust...mmmm....mist ons wel.......internetcafe.....gauw even schrijven....jullie zullen ervan lusten als ze weer terug is...stop.

Waar was ik gebleven? De reactiebalk foetsie, ik weet het ook niet.                                                                                              Dan zet ik er gewoon een mooie winterse foto van mijn dochter en mij op, weet je meteen hoe zij eruit ziet. Ken je ons allemaal.

Doe me een groot plezier: ga naar Youtube - Najib Amhali - Broodje shoarma en bekijk het filmpje van de broodjes! Nu!             En als er waarachtig een reactiebalk onder dit bericht gelukt is: laat me horen hoe je het vindt, goed? Veel plezier!

Was wit

De wereld was nog wit.
Ik geniet daar zo van!
Nog even, nog even..

Het mooiste vind ik als het land en de lucht qua kleur in elkaar overlopen.
Alles is wit-grijs-blauw en dik van sneeuw.

Wij kijken vanuit ons huis uit op deze boerderij.
Toen het eerste pak sneeuw gevallen was gingen de boerenzoons crossen door het weiland, met een sleetje achter de auto.
Wieger (alweer mijn zoon, mijn dochter voelt zich inmiddels achtergesteld, zo snel gaat dat) stond er verlangend naar te kijken en zei dat het allerliefste dat hij in zijn leven zou doen,       was achter die auto gaan hangen met een slee net als de grote jongens...
Ga vragen, zei ik.
En daar ging ie.
Meteen had ik spijt, want wat kan er wel allemaal niet gebeuren.
Maar ik ben een groot voorstander van het realiseren van diepe wensen.
Ooit zei een vrouw waarvan ik les had: Je diepste wensen zijn je beste leermeesters.
Ik begreep dat het waar was.

Mijn mannetje liep helemaal alleen naar het gezelschap en weldra hing hij op een miniscuul sleetje achter die hele grote auto.
Ik stond bij het hek met de honden en deed een ferm schietgebed.
Als je heel goed op de foto kijkt, zie je de lichten van de auto en dat kleine zwarte stipje erachter. Inderdaad, dat is hij.
Toen de boerenzoon vertrok zag ik meteen dat hij zijn vaart drastisch verminderd had.            Om de 20 meter stak hij zijn grote kop uit het raam en riep "Gaat het?" naar achteren, waarop Wieger blij "Ja" terugriep.
Daar schoot ik meteen van vol.
Hij ging met zijn wens heel even de hele wijde wereld in en er werd daar heel goed voor hem gezorgd.
Onthouden.

Vogels tellen

VOGELS TELLEN

Lieve lezeressen!

Jullie weten vast dat het vandaag de bedoeling was om de vogels in je tuin te tellen.
Ik las het berichtje in ons plaatselijke nieuwsblad en kreeg meteen goede zin.  Alle bewoners van ons dorp werden verzocht om een half uur de vogels in je tuin te tellen, gisteren of vandaag. Het zou dan handig zijn als je een paar dagen van tevoren al begon met iets lekkers neer te zetten.

Ik ga dan bedenken hoe zo'n telling gaat.
Hoeveel mensen doen er aan mee en op welk moment van de dag gaan ze dan tellen?
Stel, ik tel tussen 10 en half 11 's morgens 8 duiven, 16 koolmezen, 7 mussen en 1 vlaamse gaai. Mijn buren tellen het half uur daarna en komen tot ongeveer dezelfde score. De buren daarnaast doen het nog een half uur later: op hoeveel vogels kom je dan gemiddeld?
Daar kan ik me echt om begillen. Daar hou ik van, van zulke wetenschappelijke verantwoorde peilingen. Werk ik graag aan mee.

Mijn zoon van 9 zag het helemaal zitten, die klus.
Dus vanmorgen om kwart voor 11 posteerden we ons achter de ramen met uitzicht op onze achtertuin. We moesten wel allebei wel een pet op volgens mijn zoon, dan vielen we niet zo op. Kijk, dan begint het.
Simone had dit ook geweldig gevonden.
Dus wij met een pet op, verrekijker in de hand, vogelinvulschema helemaal uitgeschreven binnen handbereik klaar om te tellen.
De stukken brood die we hadden gestrooid waren meteen al opgevreten door de koutjes, helaas nog voordat de tijd inging. Jammer, die staan er dus niet op. Eigen schuld.

Het was een heerlijk half uur. Zoonlief stond in zijn pyama van de opwinding zo druk achter de ramen heen en weer te springen om geen vogel te missen, dat ons anders zo druk bezochte vogelhuisje prompt leeg bleef. Geen koolmees gezien.
Het wachten was fijn, je bent toch zinnig bezig.
We hebben na overleg de koolmezen meegeteld die in de bomen bij de buren zaten, want volgens ons telden de buren toch niet. En als ze alleen overvlogen maar niet bij ons landden, dan hebben we ze niet opgeschreven. Ja, je moet duidelijke kaders aanbrengen zo'n onderzoek, anders zijn de resultaten waardeloos.

Onze score:

Eksters              0
Merels               9
Duiven             19
Kauwen             1
Mussen             4
Pimpelmezen    2
Koolmezen       2
Gaaien              0

De Zus Van!

                                                            

Allerbeste en -aardigste fans van mijn zusje!

Daar sta ik dan na dat lyrische intro op dat torenhoge voetstuk. Ik moet eerlijk bekennen dat ik na mijn enthousiaste JA op Simone's vraag of ik haar web-log wilde voortzetten, er nu toch wel een beetje tegenop zag om te beginnen!

Geen haar op mijn hoofd die er aan zou denken om een web-log te beginnen, dat is echt van Simone.
Dat je je persoonlijke brieven ineens door je zus laat schrijven, daar moest ik hard om lachen.
Vandaar meteen die JA. Simone is heel goed in goede ideeen, maar dat wisten jullie vast al.

Ik ben Tienke, 51 jaar, al bijna 23 jaar samen met dezelfde man, waarvan 18 jaar getrouwd.
Trotse moeder van een stralende dochter van 14 jaar en een heerlijke zoon van 9 jaar (zie foto).
Ik ben 1.83 lang en twee maten groter dan Simone.
Zij heeft het uiterlijk van onze vader: bruin haar en bruine ogen en ik dat van mijn moeder: blond (nu grijs) haar en blauwe ogen.
Simone is de jongste uit ons gezin en ik de middelste.
We hadden nog een oudste zus, Arianne, maar die is al sinds 17 jaar in de Hemel.
Ik ben een boekje aan het lezen over hoe je plek in het gezin van invloed is op wie je wordt. Dat is zo leuk.
Ik ben echt een middelste en Simone is echt een jongste. Ik bemiddelde in conflicten tussen Arianne en Simone en zag het als mijn taak om de harmonie in huis te bewaren. Simone speelde dag in dag uit met haar buurjongen, stond in de spotlights en was de innemendste van ons allemaal.
Dat is ze nog steeds.
Zij schrijft, ik lees. Zij houdt van het midden, ik van de plek ernaast. Ik ben een goeie tweede.

Je ontwikkelt door je plek in het gezin hele specifieke kwaliteiten. Zo heb ik jarenlang mensen begeleid bij het vinden van harmonie in hun bestaan en is Simone Kunst gaan maken.
Niet de innemendste kunnen zijn is wat pijnlijker haha, daarom ben ik misschien ter compensatie gewoon wat groter gegroeid.

Simone en ik:
Ik smijt mijn fiets op de grond als ik haar zie op het perron om haar te kunnen omhelzen.
Vervolgens staan we daar samen in elkaars oren keihard om te lachen.
Zij is van de onbegrensde mogelijkheden, ik wat meer van de realiteit.
Zij zegt dat ik haar anker ben, zij is het mijne.

Het lijkt wel een liefdesverklaring.
Is het ook.

Zus

Hé jongens!

Ik ga met Frans een beetje rondhangen hier en daar en overal, dus heb ik geen tijd om weblogberichten te schrijven. Dat vind ik erg, want ik doe eigenlijk niets liever dan een beetje tegen jullie aan te leuteren, maar het goede nieuws is, dat mijn zus het even van mij overneemt! En daar moet ik me daar toch de hele tijd om lachen zeg, om dat goeie idee. En dat ze zomaar 'oké' zei, toen ik het idee bij haar opperde. Mijn zus is wel van de goede ideeën. Mijn zus is eigenlijk overal voor te porren. Je kunt het zo gek niet bedenken.

Mijn zus is de allerbeste zus die een mens zich maar kan wensen. Een zus die er altijd voor me is, waar ik mee kan lachen, mee kan praten, mee kan huilen, mee kan werken, ideeën uitwisselen, waar je mee op vakantie kunt, waarmee je je overal kunt vertonen en met veel gejuich wordt binnengehaald en waar al je vriendinnen van houden. Ja, ze is mijn alles eigenlijk. Het idee dat zij er is geeft me een anker, daar komt het eigenlijk op neer. Ik zou het liefst met mijn zus een winkeltje beginnen, of mijn SRV wagen gaan runnen, want al toen we klein waren waren we daar heel goed in. En in postkantoortje spelen, en in slakkenraces en alles.

De komende drie weken is mijn weblog dus haar domein, ik heb mijn wachtwoord lachend aan haar overgedragen. Ik vertrouw mijn hele hebben en houwen met gemak aan haar toe, en ik gun haar jullie allemaal. Hooggeeerd publiek, taratatatataaaaaaaaaaaaaaaa... mag ik u voorstellen aan......................taratatataaaaaaaaaaaaaaaa, mijn hoogsteigen zus, Tienke de Jong, daarrrrrrrrrrrrrrrrrr komt ze, speciaal voor jullie... Met alle liefs en tot over drie weken.... ik hou van jullie allemaal.... X Simone

Bijna vergeten

Soms vergeet ik hoe leuk de Slegte is. Hoe gelukkig ik word van een lijstje boeken in mijn hand die ik graag nog ooit zou willen hebben, en dan daarmee te gaan spoorzoeken in de Slegte. Ik moet me bedwingen om niet telkens hard te juichen als ik er weer eentje vind. En ik dacht: ik moet het jullie zeggen. Dat er zulke mooie boeken liggen nu, en dan nog wel heel veel van drie voor een tientje ook. Grote schoonheid voor een habbekrats, zoals 'De heerlijkheid van Julia van Oscar van den Boogaard (volgens mij nog een weblogboekentip van Patrice), 'Nachttrein naar Lissabon van Metier (boekentip van Reina) en de dichtbundel 'Waaigat' van Esther Jansma. Ooit gebruikte ik van haar een zin die ik op een gevel van een oud hotel bevestigde in Noordwijk.

Nutteloosheid is de schoonheid van verval en later
wil ik ook zo zijn, zo vanzelf
door leeftijd als gras overgroeid
scheef zitten in mijn stoel
en daar heel goed in zijn.

Het hotel stond te vervallen met het gezicht naar de zee. Het stond aan de Astrid Boulevard en prinses Christina had er vaak in gelogeerd toen ze klein was. Ik zag er voor het eerst een bad dat middenin de ruimte in de badkamer stond. Er stond nog een papagaaienkooi in de huiskamer, en rondom uit de ramen werd je bekeken door de duinen. De theatergroep die me de opdracht gaf wilde een eyecatcher voor het gebouw, dus ik zaagde met hulp van vrienden Katja en Jacco een zin van pakweg dertig meter lang, die Jacoo als een omarming aan de gevel bevestigde, zodat mensen om het hotel moesten heenlopen om de hele zin te lezen. Ook maakte ik vuurhoeden voor de hele groep, die ze brandend op hadden tijdens een lied, waarbij ik met een brandblusser achter een muurtje lag.

Laatst zei Evelien Biskaje: 'Wat heb jij toch een ontzettend leuke opdrachten'. En toen dacht ik: 'Ja, dat is helemaal waar'. Ik zou het in de drukte bíjna vergeten, hoe gezegend ik ben. Laatst nog veertig zakdoeken geborduurd voor Alzheimer-Nederland, die gezamenlijk met een petitie aan een werkgroep in de Tweede kamer werden aangeboden, nu met kleurcopieên en zilverglitter op een doek een uit de kluiten gewassen soort van poêzieplaatje aan het maken dat gebruikt gaat worden in het decor van de voorstelling 'Een echte appel' van Marijke Boon, ondertussen aan het denken wat ik allemaal ga zeggen volgende week op de 'Brandstofdagen' 2010 van het mooie bureau voor bedrijfsjournalistiek Maters & Hermsen. Het bedrijf waar 'lekker werken' net zo belangrijk is als 'het beste bureau van Nederland zijn, en ondertussen maak ik foto's van de toiletten in het gebouw voor Nieuwe Energie in Leiden, waar ik op het communicatiefestival 'De verleiding' (een aanrader) een hele dag toiletjuffrouw ga zitten zijn samen met mijn zus. Ik zie ons al helemaal zitten man: al mijn dromen komen uit, ik word vast binnenkort door de bliksem getroffen. Nee, nee, ik ga eerst binnenkort nog even op vakantie, maar misschien is dat wel een beetje hetzelfde.

Onder in mijn tas II

Naast de riem van Pim zit een zakje met balonnen, voor leuke kindertjes die ik tegenkom. Zomaar, of als ze heel hard huilen. Ik ben ook nog steeds van plan een paar goocheltrucjes te leren, want wat is er leuker dan een paar ballen uit het oor van een kind te toveren, zoals Hans Kazan ooit bij mij deed, maar dat is weer een ander verhaal. Ik ben eerst maar eens begonnen met het oefenen van 'De verdwijnende knoop'. Er zit namelijk ook altijd een troostzakdoek onderin mijn tas.

Onderin mijn tas

In mijn tas zit onderin altijd de halsband van Pim. Het is zo fijn die halsband af en toe bij het graaien in mijn tas in mijn hand te hebben. Alsof hij er nog gewoon is, alsof ik 'm zomaar weer even bij me kan roepen. Ik kan hem nog steeds zo missen. Ik voel nog steeds het gladde zacht van zijn vacht. En die kop, die blije blije kop. En hoe fijn warm het was met hem op schoot en hoe gezellig het overal werd als hij erbij was.

Gisteren in de Slegte dacht ik hem te horen. Het was een ander hondje dat lijdzaam piepte terwijl zijn baas gelukzalig boeken aan het zoeken was. Pim piepte nooit. Waar we ook waren: hij keek me gelukzalig aan, en zo schoven we samen de wereld door. Zo keken we samen naar boeken in de Slegte en gingen samen uit eten, en winkelen, en autorijden en naar de film. Als iets hem te lang duurde ging hij gewoon even liggen. En dan trok ik mijn jas uit zodat hij extra lekker lag. Kon me niet schelen wat voor een jas het was. Liever de kauwgom van de straat aan de ellebogen van mijn jas, dan dat mijn hond niet lekker lag.

En ja, soms piepte hij wel. Hij was allergisch voor knetterende airconditioning apparaten. Daar kon 'ie niet tegen. Na één miniem knetterend knalletje sprong hij op, keek mij aan, en wilde weg. Op den duur werden we samen allergisch voor dat geluid. Ik hoorde ze op het laatst nog eerder dan hij, omdat ik het voor wilde zijn. Omdat zijn oren de mijne werden en de mijne de zijne. Ik mis mijn oren en mijn ogen, en de helft van mijn hart. Ik mis hem in mijn lege ooghoek.

Zwierig afrekenen

Ik heb het al eens gezegd: dat je vaak aan mensen hun ogen kunt zien of je hard met ze kunt lachen. In ogen kun je zien of er ruimte over is of dat ze eruit zien als te volle kasten. Daar kun je je natuurlijk ook weleens heel gruwelijk in vergissen natuurlijk, want sommige mensen verbergen hun verborgen kwaliteiten wel héél erg goed en dat is op zich al een kwaliteit te noemen. Dat kan een uitdaging zijn. Mensen die hun kwaliteiten verbergen moet je namelijk vaak zachtjes veroveren. Langzaam hun hart binnensluipen en dan keihard toeslaan en ze al 'genade, genade' roepend laten hikken van de lach, mits je zelf in vorm bent natuurlijk.

Zo probeerde ik Frans gisteren uit te leggen dat je ook zoveel kunt zien aan hoe mensen afrekenen. Hoe ze hun portemonnee trekken, wat voor een portemonnee het is, hoeveel erin zit, waar ze 'm hebben opgeborgen, maar vooral ook: hoe ze hun geld eruit halen en de inhoud uittellen en alles.

Ik had vroeger een vriend die zó truttig afrekende dat ik me voor kon stellen dat zijn vriendin het om die reden met hem zou uit kunnen maken. Dat vond hij zelf van niet trouwens, maar zij is uiteindelijk wel vertrokken, al gaf ze natuurlijk niet als reden op dat hij zo truttig zijn geld uittelde bij de kassa. Dat vond ik wel weer jammer. Volgens mij kunnen dit soort oorzaken namelijk heel goed uiteindelijk de hoofdreden zijn van verbroken relaties al zegt iedereen van niet. 'Dat zijn bijzaken' roepen ze dan. Ja, m'n hoela. Ik heb het een keer heel vroeger uitgemaakt met een jongen die vegetarisch was. Ja, vergeef me, ik wist niet wat ik deed, maar ik kreeg de hele tijd extreme trek in gehaktballen als ik hem zag, al at ik die bijna nooit. Alleen al het feit dat dat allemaal niet mocht kreeg ik helemaal de zenuwen van. 'Niet zo van de benepene hoor Simone', zegt mijn zus dan, met wie ik laatst mijn duurste laarzen ooit heb aangeschaft. Met haar erbij kan eigenlijk alles, en je zou eens moeten zien met hoe een mooie gebaren zij haar spullen afrekent uit haar gulle familieportemonnee, dat is gewoon een feest om naar te kijken man. Mijn zus.

Er zijn echter veel vrouwen die ik zie trutten met hun portemonee, maar ook mannen kunnen er wat van. Dat kan heel aandoenlijk zijn: ik geef toe, de grens is dun tussen aandoenlijk en 'en nu weg wezen' maar toch overduidelijk aanwezig, wat mij betreft. Een man die met puntige vingertjes centjes uit zijn portemonneetje staat te pulken kun je vast niet hard mee lachen. Daar hoort wat mij  betreft meer zwier bij en minder getrut. Zo, laat ik de woensdag eens beginnen met een kort door de bocht vooronderstelling, dat moet ook maar eens gebeuren. Nee, dan moeten jullie Frans eens zien afrekenen. Hij heeft nog nooit een portemonnee gehád. Hij trekt gewoon een bult paperassen uit zijn achterzak waar allerlei pasjes uitsteken, massa's kassabonnen en hier en daar wat geld en een aangebroken brilpoetsdoekje en zegt dan stoer tegen de man die 2,10 euro met hem wil afrekenen terwijl Frans hem een 2 euromunt geeft: 'Laat maar zitten'. Voor het gezicht van die man wilde ik mijn hele portemonnee wel leegschudden. Ik zorg dus altijd dat ik een beetje bij Frans in de buurt sta als hij afrekent, want je weet maar nooit wat voor leuks er weer gaat gebeuren.

Trouwens, je kunt tegenwoordig je tas laten lezen door Yoeke Nagel.
Mij kun je inhuren om zwierig te leren afrekenen.