simonedejong.web-log.nl

Ik ontdekte vanmorgen ineens een hondje in het marmer op de vloer van het toilet.

Jan Holan

De laatste weken hing ik zachtjes tegen een hernia aan. Ik ben namelijk twee keer achter elkaar door m'n rug gegaan, en dat was net één keer teveel. Grappig eigenlijk, dat de grens tussen vrolijk rondspringen en jezelf kermend uit je bed laten glijden slechts gevormd wordt door één stel iets te zware dozen.

Mijn rots ende vertrouwen in deze dagen is mijn orthomanueel arts Jan Holan. Hij werkt volgens de methode Sickesz aan de Statenlaan 122 in Scheveningen en heeft alle vorige keren mijn rug weer in balans geduwd en zelfs geslagen met een rubberen hamer. Wat mij betreft beukt hij er lustig op los, als alles maar weer goed komt. Dat was tot nog toe het geval, dus daar probeer ik dit keer weer met man en macht op te vertrouwen, terwijl ik 's nachts om half vijf met mijn laptop op het aanrecht een beetje sta te googelen op trefwoorden als 'hernia' en 'ervaringen' met mijn laptop op het aanrecht omdat ik niet meer kan liggen, zitten of lopen.

Gisteren zat ik weer erbarmelijk in vol ornaat bij Jan Holan op de behandeltafel. Terwijl hij in het Hongaars tegen mij aankeuvelde om me gerust te stellen beloofde ik hem als ik weer pijnloos zou zijn dat ik dit keer niet een klein briefje maar een poster boven mijn bed zou hangen waarop ik God én Jan Holan zou danken voor het weer pijnloos kunnen rondhobbelen in mijn bestaan.

'Keloof jij dan in Kod Simone?', vroeg hij mij zachtjes. 'Nou en of' antwoordde ik hem. 'Ik bid alleen liever op de fiets of in de duinen dan in de kerk', zei ik. 'Iek ook' zei Jan en veroverde het laatste hoekje van mijn hart. Jan is arts, en is vroeger gynaecoloog in Hongarije geweest, of Tsjechoslowakije, dat ben ik even kwijt. Hij vertelde mij terwijl ik mijzelf op de behandeltafel zo goed en zo kwaad mogelijk in allerlei bochten wrong, dat hij als gynaecoloog duizenden bevallingen had begeleid. 'Iek bad altijd stiekem voor elke befalling', zei hij. 'En et ies altijd goed kegaan, ál die duizenden keren'. Ál die duizenden keren!

Ik zei: 'En bid je dan ook voor je patiënten hier in de praktijk?'. 'Ja' zei Jan, 'Iek bit ok vor jou'. 'Dan bid ik voortaan ook voor jou' zei ik, 'en dan niet pas als blijkt dat de hele handel weer rechtstaat door jouw toedoen'. Dan voel ik me namelijk net Mozes die een natte deurmat wilde hebben terwijl het niet geregend had of juist een droge terwijl het wel geregend had, ik weet niet meer precies hoe het zat in de bijbel, hij wilde in elk geval zoiets als bewijs van God dat hij bestond, maar misschien was het Mozes ook wel niet maar een ander, ik ben niet zo precies in dat soort dingen. Het gaat immers om het idee.

Ik neem af en toe een stuk chocola voor Jan mee, omdat ik weet dat hij daar heel erg van houdt en omdat hij door God gezonden is. Terwijl ik me van de week op de behandeltafel op mijn steeds dikker wordende dijen sloeg riep Jan Holan vrolijk: 'Wij weten waar wij diek van worden he Simone!'. Hij houdt net zoveel van chocola als ik, maar misschien nog wel ietsje meer.

Vlak voor ik vertrok legde ik een reep Toblerone voor hem op tafel, omdat ik altijd zo geniet van de blije kop die hij dan trekt. 'Ik merk al dat het beter gaat' zei Jan Holan. Mijn ogen lichtten hoopvol op omdat ik me in deze bange dagen vastklamp aan al zijn hoopgevende kennis en ervaring, dus ik zeg blij: 'Waar merk je dat dan aan?'. 'An dat iek de vorige keer maar een stuuk van jouw Tobleronereep kreeg die in je tas zat, en nu een hele voor mezelf'. Mijn stomp miste zijn schouder op een haar na.

Net ging mijn telefoon: 'Simone, met Jan Holan. Jai hebt jouw kettink bai mai late hangen, dat jai dat weet'. Mijn Pim-ketting. De zilveren ketting met de Maria's eraan die ik mijn hond Pim ter bescherming had omgedaan toen hij ziek werd en altijd draag of bij me heb sinds zijn overlijden'. Die ketting is voor mij onbetaalbaar belangrijk, dus hoe kon ik hem vergeten, al had ik hem natuurlijk op geen betere plek kunnen achterlaten dan bij Jan Holan. Kennelijk heeft hij even extra bescherming nodig. Ik zei: 'Wil jij zolang voor mijn ketting zorgen Jan? Die brengt namelijk geluk'. Dokter Holan grinnikte even in het Hongaars en zei: 'Iek sal hem de héle tag dragen'.

Rijk

Als ik heel rijk was, dan parkeerde ik mijn auto overal waar ik maar dacht: 'Zo. Dit is een goeie plek zeg', waar dat dan ook maar zou zijn. Niks mooiers dan een auto gezellig te parkeren ergens op de hoek van een straat, te dichtbij het zebrapad of 'm gewoon recht de stoep op te rijden in een te kleine parkeerplaats. Wel zo dat er nog precies oude dames met rollators en invalidewagens voorbij kunnen natuurlijk. Dat dan weer wel. Ik zou dan wel rijk zijn, maar niet asociaal. Of oké, misschien heel af en toe. Ik ben ook maar een mens, immers.

Het rare is, dat ik de rijkeren om mij heen vaak het hardst zie hollen of ze nou toch misschien hopenlijk toch wel in vredesnaam niet een bon op de auto zullen hebben, als ze net te weinig in de meter hebben gegooid omdat het feestje gezellig wat langer duurde dan gepland toen ze bij de parkeermeter moesten besluiten voor hoelang ze zouden betalen. Ik wil van te voren niet besluiten hoe lang ik ergens blijf of bedenken hoe lang een feestje vast gaat duren. Ga weg zeg. Vaak ben ik ergens veel langer dan ik dacht of juist heel veel korter. Daarbij weiger ik ook te rennen voor een parkeermeter. Rijkere mensen niet. Die rennen vaak naar hun auto alsof de hele sociale dienst ze al op de hielen zit.

Daarom zijn zij waarschijnlijk ook rijk, en ik niet. Denk ik. Rijke mensen gaan waarschijnlijk behoedzamer met hun geld om. Ze geven hun geld voorzichtig uit, en zijn spaarzaam. In beide ben ik niet zo goed. En ik bén al rijk. Ik kan niet rijker worden eigenlijk. Dat nou ook nog eens een keer. Geen idee wat veel geld daar nog aan toe zou kunnen voegen. Ja, een tweede huis misschien, maar ik hóef geen tweede huis. Of een auto, maar ik mag altijd rijden in die van Frans. Een man heb ik dus ook al, en een fiets, een laptop, een goeie huisarts, en een bad en een bootje én een atelier, de allerleukste zus, de beste hartsvriendinnen, leuke buren ver weg en dichtbij, wat kleren en ook nog brood op de plank. Ik heb dus alles wat mijn hart begeert. Er mist als ik eerlijk ben eigenlijk nog maar één ding:
een open haard.

Ik logeerde vorig weekend bij vrienden in België, die daar een huis hebben om spontaan van om te rollen als je het ziet. Ik moest steeds heel erg naar alles kijken. Het huis heeft een open haard waar je een paard in zou kunnen roosteren, zo groot. Het hele huis is zo'n beetje om die open haard heengebouwd en ik kon er geen genoeg van krijgen. Die warmte, en die geur. Die goeie warmte op je gezicht of op je rug, het geluid, de rook en dat gezeul met hout en veel en hard hakken. En de schoonheid van een stapel hout ergens onder een afdak of gewoon opgestapeld langs een muur in de kamer. En ik ben er ook zo goed in, in fik steken. Met aanmaakhoutjes, en keihard opgerolde kranten, en een beetje blazen en blokken verleggen enzo. Nooit  met aanmaakblokjes. Aanmaakblokjes zijn voor mietjes. Als kind kwam ik regelmatig als een rookbom 's avonds weer te laat aan de eettafel aangeschoven. Terwijl de rook nog opsteeg uit mijn haren ontkende ik alles bij hoog en bij laag.

Bij die goeie open haard in België hoorde ik trouwens nog een goed verhaal. Een rijke vrouw vertelde verontwaardigd hoe zij in Amerika een boete kreeg opgelegd van 180 dollar door agenten zoals in de film. Ze hoefde nog net haar handen niet omhoog te doen en wijdbeens tegen haar auto te staan terwijl ze gefouilleerd werd. Dat vond ik dan wel weer jammer. Haar man voegde daar fijntjes aan toe dat zij dit sterke verhaal nu zo'n beetje voor de honderdste keer vertelde, 'en dat 1,80 dollar per verhaal toch vrij weinig is als je het goed bekijkt'. Hij veroverde mijn hart.

Probleem

Ik heb een probleem.
Ik ben verliefd geworden op dit behang.
Het is te koop via www.basiclabel.nl, dus dat is het probleem niet. Het grootste probleem is de zes weken levertijd, en daarna pas dat het 139 euro kost. Maar dan heb je ook wat. Dan heb je een rol van 2.80 meter hoog en bijna 1.40 meter breed. Precies goed voor een klein wandje waar je elke dag met veel plezier naar kunt kijken. Een jaar er elke dag naar kijken kost per dag maar pakweg 38 cent. Laat staan als je er méérdere keren per dag naar kijkt. Klik op 'Snel winkelen' en dan op 'Verf en behang'. Scroll dan helemaal naar beneden, en het feest kan beginnen.

Het geluk van een weblog

Ha Simone de Jong,

Ik heb een tijdje zitten denken of ik hier gewoon `Ha Simone' boven zou zetten, of dat het toch iets formeler moest : ik ken je per slot van rekening helemaal niet en ben in mijn hart een beleefd meisje. Uiteindelijk dus maar een tussenweg: ha Simone de Jong.

Ik lees je weblog 'Alle dagen' al een paar jaar - niet elke dag, maar met tussenpozen. Als ik even een opkikker nodig heb bijvoorbeeld. Altijd bijzonder, je blik, je tips, de video's en foto's. En ook een bron van inspiratie.

Omdat jij dus - zonder dat je het wist - me met jouw tekst en beeld veel plezier hebt gegeven, wil ik nu iets terug doen. Ik heb pas een roman gepubliceerd: 'Een stil vertrek', bij uitgeverij Ailantus.
Als je het leuk vindt, stuur ik je die toe. Laat maar weten, dan doe ik hem gelijk op de post.
(wil je weten wat het voor boek is: www.ailantus.nl)

Veel groeten,
Annette Zeelenberg

Het moet toch niet veel gekker worden. Als ik jullie cadeaus bij elkaar optel: alle goeie tips en ontroerende filmpjes, veel mooie foto's en ontmoetingen, het met me meedenken en zelfs meedoen aan mijn kunstprojecten, alle lieve en bemoedigende woorden, jullie reacties, de herkenning, alle prachtige boeken(tips) en verrassende e-mails, dan voel ik me zo godsgruwelijk gestortzegend. En dat allemaal door één weblog, ooit stilletjes op een druilerige dag begonnen.

Nog mooier bericht.

         

Mooi bericht

Fototoestel

Ik gaf mijn neefje Wieger laatst een fototoestel. Zo'n kant en klare met gekleurd karton erom. Het leek me zo leuk als hij foto's zou maken van wat hij mooi vond, en mij dan per foto zou vertellen waarom. Soms wil ik de wereld zo graag door zijn ogen bekijken.

Hij was er in een scheet en een zucht mee klaar zei mijn zus. Zijn hele kamer schijnt er op te staan, Tienke moest poseren, en hij is er ook nog mee naar buiten geweest.

Ik kan niet wachten om 'm straks weg te brengen en te zien wat erop staat. Áls er iets opstaat, want Wieger vond het karton om het toestel maar niks. Dat moest eraf, dat vond íe niet mooi en waarschijnlijk ook niet stoer genoeg. Ik moest zo lachen om al dat zwarte tape en de batterijen die je ziet zitten.
Ik hou jullie op de hoogte.

Het is weer voorbij....

Het is weer voorbij, maar niet nadat we chocoladetaart aten bij 'Het dagelijks brood' op de Steenhouwersvest, terloops bij Episode een prachtig grijzen zijden sjaaltje kochten met een groots verleden en stiekem foto's namen in de prachtige winkel van Yohji Yamamoto.

Ik werd op zaterdag drie keer verliefd.
Eerst op een bankstel, later op een Zweeds antiek kastje en als klap op de vuurpijl op een theekopje. Het bankstel en het kastje hebben we laten staan, maar het kopje mocht gelijk mee naar huis. Niets mooiers dan een eenzaam theekopje dat haar eigen schoonheid bijna vergeten is mee naar huis te nemen om haar op te nemen in de familie en elke dag haar eigen plek te geven op de ontbijttafel.

We struinden langs alle rommel- en antiekwinkeltjes in de Kloosterstraat. Zweeds antiek streelde ons oog en op het antiekmarktje op het plein op zondag kocht ik een aandoenlijk schaaltje. Ik weet niet. Sommig servies beroert mijn moederhart.

Ik zuchtte van groot geluk in het MUHKA, waar grootse ideëen dankbaar wachten om gezien te worden. Alleen al het MUHKA zorgt ervoor dat ik me in de stad voel als een vis in het water. De kleurencombinaties van Dries van Noten benamen me de adem, en in galerie de Zwarte Panter krulden zelfs de vensterbanken hun mondhoeken.

We bezochten de botanische tuin, gingen even heen en weer met de langste houten roltrappen die er bestaan en je brengen naar de wandeltunnel onder de Schelde door en aten in ons favoriete restaurant 'De kleine Zavel'. Frans raakte aan de praat met een Joods echtpaar dat ons laat in de nacht na aanschuiven, het delen van wijn en samen klinken met glazen grappa naar ons hotel reden, maar pas nadat de mooie meneer Mahler ons zijn geboortehuis had laten zien. Zijn vrouw had dunne kuiten en een dikke bontjas en was zo mooi als de nacht. 's Morgens keerden we ons gezicht naar de zon in de blauwe lucht en knepen onszelf in de armen bij ons hotelkameruitzicht.

Antwerpen

We zijn er weer.
In Antwerpen waar de andere helft van mijn hart woont.
Ik heb de eerste witte wijn al in mijn kraag, met als lunch een portie kabeljauw op de huid gebakken op een bedje van linzen en gesmoorde prei. Gek zou je worden. Of het nou in het beste Italiaanse restaurant van de stad: Ferrier 30 is, in het trendy café 'Hopper' op de hoek tegenover het museum voor Schone Kunsten (hoor mijn zachte 'g') of in het museum voor Schone kunsten zelf. Ik wil hier overal wel dood gevonden worden.

We begonnen gisterenavond in Bed & Breakfast Zuid, van de lieve Lieve van Roey. Ik had het uitgezocht op internet, en verheugde me al thuis achter mijn laptop en de hele weg in de auto op weg ernaartoe, met een picknickmand met gesneden boterhammen en wijn en water op de achterbank. Toen we aangekomen in Antwerpen in de Karel Rogierstraat de hal van Lieve instiefelden en uitleg kregen hoe we de klemmende voordeur moesten sluiten voor de nacht (hoor weer de zachte 'g') bleef Frans al met onze koffers hangen achter een enorme fiets met kinderzitje en een  kinderwagen van formaat, terwijl hij de spruitjes in de lucht opsnoof en zijn wenkbrauwen zachtjes naar mij optrok. Ik kreeg voorzichtig een heel klein beetje de slappe lach totdat Frans zijn overhemden moest ophangen tussen de zomerrokken van Lieve in de kledingkast. Ze had een paar hangertjes voor ons vrijgehouden, vertelde Lieve, terwijl ik Frans voorzichtig zag kijken naar het kinderledikantje dat naast ons tweepersoonsbed stond. Na het vertrek van Lieve heb ik hard lachend met de tranen op mijn wangen in het dekbed gebeten omdat Frans 'Stil, stil toch' riep in het stille grote huis. Wat dat betreft heeft de kamer zijn prijs dik opgebracht. Ik sliep als een kanon en droomde van Pim en dat ik voor de tweede keer mijn atheneum-diploma moest behalen. Daar kan ik me in dromen zo hevig over verbazen. Dat ik me al in de droom ernstig sta af te vragen waarom ik toch in vredesnaam dacht dat ik dat diploma al in mijn zak had.

Buiten onze kamer moesten we een trap af om de badkamer te bereiken. Overigens met een fantastische regendouche, waar ik nooit zo de lol van begrepen heb, tot dat moment. Een wáterval. Niks niet van links naar rechts draaien om het vege lijf te warmen, maar gewoon maar een beetje staan en Gods water over de akkers laten storten. Toen Frans echter voor de tweede keer van de hoge onzichtbare drempel in de badkamer stortte en ik daardoor keihard gilde van schrik, was het hem genoeg. 'Ik wil een kamer in een écht hotel' riep hij daadkrachtig, terwijl ik de slappe lach weer voelde opkomen. Hij boekte nog vóór het ontbijt voor de volgende nachten een kamer in het Theaterhotel en legde Lieve met zijn liefste stem uit dat wij tegen de verwachting in deze zelfde morgen zouden vertrekken wegens ter plekke zelf verzonnen zeer zwaarwegende persoonlijke en bedrijfsmatige redenen. In gedachten zag ik hem mij weer bekogelen met de knuffeldieren die in het kinderledikantje lagen en beet hard op mijn onderlip.

We tikten 'Theaterhotel' in op onze tomtom, doorkruisten over de kinderhoofdjes wat het rijden op de straten in Antwerpen zo prettig maakt het centrum en voordat ik het wist lag mijn koffer op een hele andere plek. Ineens zat ik achter een notenhouten bureau met een schemerlamp én een tv én internet en in geen velden of wegen een kinderledikantje te zien. Frans stapt hier tevreden in de rondte terwijl hij in het licht dat boven uit de schemerlamp schijnt op het plafond uit papier gescheurde letters houdt, om te zien of je die schaduw op het plafond kunt lezen. ik hoorde hem net mompelen dat hij zijn overhemden is vergeten in de kledingkast van Lieve.

Antwerpen is een regendouche aan indrukken en ideeën. Op weg naar café Hopper jongleerde een meisje speciaal voor mij met twee houten knotsen. Ze had heel mooi de herfstbladeren op de stoep in een cirkel om haar heen geveegd, zodat ze op een eigengemaakt podium stond. Ik wil in Leiden ook jongleurs op straat, en cirkels van bladeren en ik wil in Leiden ook een 'Eilandje', zoals het gebied rond de haven wordt genoemd dat we bezochten om een expositie te bekijken in een prachtige parkeergarage van een advocatenkantoor. Sam Dillemans, kunstschilder en bokser toonde er 430 werken, en door zijn vroege werk ontdekte ik weer hoe prachtig het kan zijn om aan een zwartwittekening later witte vlakken toe te voegen. Net zoals ik vroeger mijn tekeningen nabewerkte met typex.

We dronken een cappucino in het Pomphuis aan de Siberiastraat, en voelden aan alle kledingstukken van Ann Demeulemeester die me op een mooi idee bracht om alle veertjes die ik overal vind die uit Pim zijn vleugels komen als sieraad te verwerken. En het bijzondere is dan dat Frans precies hetzelfde heeft gezien in die grote overvolle winkel, waar hij uitgebreid sprak met de etaleur en mij vroeg het winkelmeisje af te leiden zodat hij foto's kon maken van de verlichting. We zijn de drie musketiers met z'n tweëen. Ik word gewaardeerd voor mijn daden én regelmatig beschoten.

In het museum voor Schone Kunsten zag ik een moeder met twee kinderen die zij opdracht gaf schilderijen na te tekenen in hun kleurboek. Ze probeerde ze uit te leggen wat 'abstract' inhoudt. Ontroerend. Zo ook de schilderijen van Rik Wouters en de de prachtige filmopname van Marcel Mayer. Een hele oude schilder die achterover in een tuinstoel aan de rand van zijn landgoed naar de lucht lag te kijken. Hij vertelde zo mooi over de grijswaarden van het groen, en over de schoonheid van het licht. Die middag ervaarde ik voor het eerst aan den lijve dat de natuur troost. De herfst ontroert me en de kleurrijke rommelige keet ervan is me zo eigen.

Maar nu moet ik haasten, want we gaan terug naar ons favoriete eilandje, waar veel plekken zijn als de foto hierboven, om te gaan eten bij de Veehandel, waar mannen ribeyes kunnen eten van een pond en ze voor de dames ladysteaks verkopen, rijstepap met bruine suiker en erwtensoep met korstjes.